I DÌ DA LA MÈRLA

Già! Da stu tep,
al duares uès i dì da la mèrla,
segond i non custüm,
ma a di la uerità l’e la radiu a regurdal,
ma miga al frèc´ch’al duares fa.

Chi ca sa regorda che i dì da la mèrla,
a la fì da giner, par solit, l’e i pü frèc´da l’an?
Cun sti giurnadi da sól e da la temperatüra
da sora dal zeru a’ an di nos paes ,
l’e a’ cumprensibil dumentagas.

M’ai regorda i di da la mèrla di tep,
cun mürachi da nef, miga sól sü li muntagni,
ma a’ atóran a li ca` tüt quesciat,
cun i candeloc´ da sglasc´ ,miga sól sü li funtani
ma a’ sü i barbis di nos uèc.

Quat frèc´! da cur par li stradi,
par riparas dal breuer an da li stüi,
u par da pü, an di nos paes,
al cólt da li stali.

Regórc´da tep pasac´ !
Cambiada an be’ u an mal.?
Par al frec´, a ogni manera an be,
par al rest, “tulomla cuma la uè”
segónd la filusufia di nos uèc´.

©Luisa Moraschinelli (in dialetto d’Aprica)

clap
Complimenti Signora Luisa!!!
I suoi versi a noi giovani ci tengono un pò con i piedi a terra.
è sempre un piacere leggerla.

A presto.
Andrea.